|
Heparines gebruiken artsen vooral voor behandeling in het ziekenhuis, terwijl orale antistollings-medicijnen geschikt zijn als medicatie na een ziekenhuisopname. Een recept voor een Laag molucaire gewichtsheparine schrijft een arts vooral voor tijdens zwangerschap. De kenmerken en de voor- en nadelen staan hieronder beschreven.
Dit middel wordt via een infuus of met injecties toegediend in het ziekenhuis. Heparine wordt meestal meteen na de diagnose van een trombose toegediend omdat het de groei van stolsels remt. Voordeel van Heparine is dat het direct werkt, in tegenstelling tot andere medicatie Orale antistollings- medicijnen De werking van orale antistollingsmedicijnen (tabletvorm), zoals marcoumar of sitrom is pas na 3 a 4 dagen optimaal te noemen. Dit is ook de reden waarom men na een trombose met zowel Heparine als orale antistollingsmedicijnen aan het werk gaat. Zodra de bloeduitslagen laten zien dat de orale medicatie optimaal werkt, stop men met het toedienen van Heparine. Deze medicijnen mogen niet gebruikt worden tijdens zwangerschap omdat deze middelen de placenta passeren en schadelijk kan zijn voor het ongeboren kind. De arts van de trombosedienst zal aan de hand van regelmatige bloedtest de juiste dosis voorschrijven en zonodig bijstellen. Zo'n bloedtest noemt met ook wel PT of PTT. De uislag van deze test wordt uitgedrukt in een INR Waarde. Laagmoleculair gewichtsheparine Laagmoleculair gewichtsheparine is het moderne zusje van Heparine. Dit medicijn heeft het grote voordeel dat het in de thuissituatie, via injecties, gebruikt kan worden. Ziekenhuisopname en controles bij de trombosedienst zijn ook niet nodig. Natuurlijk is het afhankelijk van meer factoren of je thuis kunt / mag spuiten. De injecties kunnen door uzelf, een familielid of door de thuiszorg toegediend worden. Situaties waarbij een ziekenhuis opname toch wenselijk / nodig is:
De dosis Fraxiparine is afhankelijk van uw gewicht.
Overigens is Fraxodi dubbel zo geconcentreerd waardoor je slechts één maal per dag hoeft te spuiten. De arts kan door persoonlijke omstandigheden (bijvoorbeeld bij zwangerschap) altijd afwijken van de hierboven genoemde normen. Onderzoek naar de meest optimale dosering is op dit moment nog niet afgerond. |